La Coctelera

Imagen y Reputación

Identidad

Una de las etiquetas más repetidas en este blog es identidad . Debo tener poca idea del asunto cuando necesita tantas vueltas. Como la decena larga de posts sobre la cuestión que leí esta mañana. Poco claros, demasiado alusivos. Quizá sea de los asunto innombrables. Veamos.
En el discurso propio y de mis colegas, identidad se refiere al menos a cuatro dimensiones:

  1. la historia, de lo que vienes siendo
  2. la presentación o la presencia, algo más cambiante
  3. la imagen o la percepción ajena, no siempre atenta, ni justa; y
  4. la proyección o las ilusiones que motivan tu camino.

Hasta este punto, poco cambia si hablamos de identidad personal o colectiva.

1. En el mundo anglosajón del Curriculum Vitae, eres lo que haces. Y da igual de qué oportunidades o favores disfrutaras. Si pasamos de la estadística y los grandes números, la microhistoria es la que ha tejido mucho de lo que creemos, amamos, etc.Y poco puede hacer un curso para cambiar los valores, actitudes, creencias... Por suerte, ya que aportan la estabilidad de lo que somos, en particular o en grupo. En este sentido las identidades históricas son de medio o largo plazo y se pueden considerar esencia, sustancia, fundamento, base y demás.

2. Conforme envejecemos, la identidad histórica concuerda menos con la identidad aparente: más barrigudo, más calvo. Para los que sólo ven el mundo por los ojos damos peor imagen. Y eso difículta que veamos a los pequeños como realmente son. Llama a la vista lo que tienes, lo que vistes, las tarjetas. Las empresas mayores retocan algo su logotipo, casi cada temporada. Esto no significa que den grandes avances en ser más de lo que eran. La historia de muchas grandes es la historia del más de lo mismo y de sus copias, mientras siguen vendiendo. Su capacidad de presentarse es mejor que la del ciudadano de a pie, pero su capacidad de proyectos, no.

3. Una de la crisis congénitas de la comunicación se debe a que no nos ven como nos presentamos.
Para complicar esta profesión de comunicación: la identidad social nace de las conversaciones. La imagen procede de lo que dicen (escriben, fotografía, etc.) de nosotr@s. A veces no nos gusta, pero cada día estamos aprendiendo lo que somos, al menos de quienes nos miran y escuchan.

4. Cuento más niño o jóven seas, más eres proyecto que realización. Los currícula breves pueden ser las mayores oportunidades en el entorno. Valorar, entrever... los deseos, las ilusiones que motivan unos actos forma parte de otro sentido distinto de los anteriores.

La identidad histórica es táctil, trabaja con pesos y medidas (no siempre de precisión).
La identidad aparente se confunde entre los brillos y la vista cansada de tantas imágenes.
La identidad social es sorda a tus quejas y sigue más los murmullos y el ruido, cuando viene de muchos.
La identidad próxima está esperando el buen olfato de las cualidades humanas.

Se puede tratar la identidad como estructura o como proceso. Te puedes asignaruna como más destacada. O seguir el curso de tu evolución: desde las oportunidades que te dió la vida (en ciernes) construyendo tu biografía, con los demás en pos de otros sueños que te quedan por cumplir pero que desde hoy siguen formando parte de tus amores, de esa parte de realidad que eres y que no eres, al menos todavía.

compártelo Tags: glosario Categorías: reflexiones

2 comentarios

  1. Tzisko

    As marcas como os homes gozan de presenta, pasado e futuro. E cada un ten cadansúa identidade que se pode estudar en base a esta división do eixo temporal.
    A suma de pasado e presenta dan lugar o ser aristotelico e o futuro poderíase tomar como a potencia.

    Podería falarse dunha correspondencia entre o pasado e historia da marca, esto é por unha banda todos os datos obxectivables como número de clientes, de ventas, volume de ingresos etc, e por outra banda a percepción subxectiva desta intentidade por parte do usuario ou cliente da marca e que vincula o presente co pasado.
    Realmente teño as miñas dúbidas sobre o tema pois unha cousa é o que a empresa foi (datos medibles e cuantificables) e outra o que a empresa pretende aparentar que foi e como o usuario interpreta esa mensaxe (percepción subxectiva da poboación no que entramos nos dificiles procesos de creación de opinión pública).

    A suma do pasdo ou historia dunha marca e do presente, configura o SER. O que unha empresa é na actualidade. Unha empresa que vive no presenta e está aberta a un feedback continuo co usuario receptor verase reflectido nas acción e opinión que ten o exterior para con ela. Funcionarán as teorias da Escola de Chicago como o espello de Cooley, pois a marca coñecerase a si mesma en base a información que reciba da interacción co entorno. Deste xeito construirase o seu propio marco conceptual ou frame proposto por Erving Goffman e actuará en consecuencia mantendo ou modificando a súa identidade.

    Este frame condicionará a potencialidade e as actuacións de cara o futuro. A hora de achegar poxectos de futuro, o SER EN POTENCIA, veránse condicionados fortemente polo SER EN ACTO, e deste xeito a evolución das identidades verase inmersa na loita entre o ser e o querer ser.

  2. me sorprende que un hombre tan de hoy como tú haga una defensa tan ajustada de la ontología aristotélica. Entre la actualidad de la organización y su percepción por otros se debaten los antecedentes de cómo vaya a funcionar una comunicación. Ni todo puede ser ficción ni todo debe seguir un protocolo histórico. En realidad esta entrada era un borrador intelectual para hablar de las identidades digitales, del ser nodal plurimorfo, que sigue esperando un momento para dialogar con estas "identidades", las perspectivas desde donde acostumbramos verla.
    Un saludo dramaturgo.

Los comentarios están cerrados